Sunday, 20 September 2009

in the shadow of the gun*

To most of us who have been involved in the process of understanding the roots of the conflict in Sri Lanka, reaching out to what has been documented of historical and political events is sine qua non. As the words spring out of the yellowed textbooks and archived paper articles, we begin to live those moments in a very ethereal manner, superimposed with the stark reality of the present. The authors of such documentation also invariably leave an indelible mark in our minds and have contributed towards influencing our political thought processes and through it, our political conscience. On a personal level, Dr. Rajani Thiranagama and the ‘Broken Palmyra’ that she co-authored has become a very important part of my journey towards the formation of my own political conscience. Dr. Thiranagama's memory, 20 years after her brutal assassination resonates to the current context of seeking truth and in upholding the tenements of the freedom of expression.

Today Sri Lanka is still engulfed in darkness; the guns are silent but don’t we still live ‘in the shadow of the gun’*? Months after the military defeat of the LTTE, the government continues to hold the displaced and disowned Tamils on the brink of no hope while those who articulate against such atrocities are subject to witch hunts. The August 31, 2009 conviction of J. S. Tissainayagam to 20 years of hard labour marks another dark episode of disintegrating democracy in Sri Lanka. This judgment has successfully broken down the essence of the judiciary as a non-partisan and non-political entity through the application of the PTA known for its draconian provisions, and which has been tirelessly lobbied for repeal. Nevertheless, there are other questions that revolve beyond the identity of Tissainayagam as a journalist punished for executing his right of expression and while his imprisonment and conviction has rightfully sparked on protests from the civil society as well as internationally, the questions that arise as a result of the silence on Tissainayagam’s involvement with pro-LTTE propaganda in an objective manner by civil society and international actors is worrying.

It is in this context that the memory of Rajani Thiranagama, her remarkable transformation from being a member of the LTTE into an activist and campaigner for the rights of the people and her dedication towards recording the human rights violations of all sides with objectivity and clarity along with the ultimate sacrifice, her untimely death, must be reflected on.

~

The following are excerpts from the many letters that Dr. Rajani Thiranagama wrote from 1987 to 1989 to her husband, sisters, friends and other activists (Courtesy: POV, No more tears sister: Anatomy of hope and betrayal,

http://www.pbs.org/pov/nomoretears/special_letters.php).


March 17, 1987
I would feel so depressed if in my young age — I had not stood with my people especially in this hour of immense suffering — that I had lied to my spirit, to the spirit of my people, to the millions of oppressed people. Maybe it looks grandiose — the betrayed — but that's how I would feel — that I have chosen comfort and love, the fulfillment of my own desires — to that of their suffering.

March 23, 1987
We have been discussing the merits of a 120-pound over a 500-pound bomb. We have been told they are 120-pound ones — don’t you think that we are lucky — being bombed by only 120-pound ones! Trenches have been dug, we've got a trench to accommodate six to eight people.

March 28, 1987
The bombing is coming closer and closer. We can feel and hear the bombers right next to us as we sit in the trenches. Narmi and Shari are as terrified as any children [would be]. But they are very grown-up because of the events around them … Stand on your feet. Do not depend on another for anything tangible.

March 30, 1987
In the early hours of the morning yesterday I was reading when I heard a thunder rushing close by — I grabbed my sleeping little ones and ran and tumbled into the trench. The whole family sat it out — bombs [falling] over and over again right round us, trees in our garden were shaking with terror and vibrating … Darling, darling at the end, all of us like termites crawled out of the trench, talk to neighbor, count the corpses and carry on.

This weekend they have been bombing indiscriminately all over the Tamil area. […] Narmi said in the trench perceptively; "In older days the kings fought for their people — Now the government fights its people." I couldn’t believe it, she reads so much. It was her own statement on the history of our people. I think that we will survive. I hope we will survive.

May 1987
The university is closed. Those who can afford it — or feel like it — are fleeing Jaffna. I want to stay with the people when they are in greatest trouble — when they are going to be rendered downtrodden slaves — worthwhile only to be killed. [...] I do not know whether I am doing the right thing by Narmi and Shari — only that I know there are thousands like them in Jaffna.

The future of the teaching hospital is dangling dangerously on a single thread. It will not close, but it will certainly will be bombed, shelled, strafed. People here are getting used to bombing as well as living in trenches. We are living for the day.

November 1987
There was a bloody massacre in the hospital. Two doctors known to me died ... Tigers only brought the hell on us — they went into the hospital and started to fight the Indian army. There are dead bodies lying on our road side — men, women — left to the elements and the scavengers of nature. Some women's bodies, bloated, beaten, shot, rape[d] ... I am shattered in a grand fashion ... The raging war outside. Shells whizzing past you — over your head, your house — as you sit under the table — sometimes day and night. When you barricade your windows against crossfire, shots, sit immobile crowded with your children under the table. Listening to tramp of the book beat to the cannons. So close, not moving, not making a sound for — a shadow or a sound can kill the whole household.

December 21, 1987
Our university is badly damaged and we are trying our level best to slowly marginalize the army out of our premises and continue with rehabilitation of university. It is difficult. The senior academics most of them are spineless yes men (whether LTTE, Indian Peace Keeping Force [IPKF]), so we have to push them, run around argue with IPKF — it is exhausting. But we can only do within our limitations ... Marjit Singh said "Be happy that you are alive, young lady." Yes, in this brutal war, to be dead was your right, to live a privilege. In those October days, in the terror-stricken nights listening to the continuous whiz of the shells, the great cannon pound away, the roar of the chain vehicle and the sharp piercing crack of authorities — to be alive seemed a privilege. Days would dawn and nights would drag filled with fear not knowing what 'morrows will bring.' The nation was on the roads, their worldly belongings in plastic bags, their children on the hip, in the blistering noon day heat, from refugee camp to refugee camp, from village to village, fleeing from withdrawing Tigers and the advancing Indian army.

I cycled fearfully, and furiously, everywhere along the road I could see only smashed-up houses and bodies on the road. The smell was unbearable in those early days of war, when successful landmine attacks, [killed a number of soldiers in] the Indian army.

Many spoke with a swagger, "[our] boys are doing great, the fourth biggest military power in the world is humbled." But as days advanced, when the heroics brought down the Indian stampede with brutality untold and the sacrifice pyre consumed people in hordes, shells, cannons, tank fire, helicopter firing and even bombs from the bombers; when Tiger sentry point after sentry point withdraw without a whimper, only firing rounds of automatic fire and luring the Indian army.

September 4, 1989
I am too ordinary — for an extraordinary historical path to be chartered out ... People have stopped eating fish again — the rivers are again seeing bodies floating (like in '71), burning bodies at street corners... What has happened to this country — will the rivers of blood stop? With not the long shadow of the guns* — leave us.

September 13, 1989
They came to interrogate me in the Dean's Office. They said that they had come to have a conversation with an intellectual — that I had been extremely hostile... I think that they will try to irritate me. I can handle it pretty well. Some were complaining of my sharp tongue — maybe it's my sharp tongue that will save me.

September 15, 1989
Some times tears flow uncontrollably and I cannot work anymore. I know I want to be strong, I want to call my historical strength as a woman. I want to remember and hold on to memories of women who conquered the inability and pain. [...] I cannot leave this small country, its belly constricted by hunger and mind blurred by pain. My head tells my emotions — hold on, hold on for one month maybe two — the routine will engulf you — the need of others — disturbs the silence of the tomb. One day some gun will silence me. And it will not be held by an outsider — but by a son — born in the womb of this very society — from a woman with whom my history is shared.

They are taking all the sons of this land, making them hold guns, very soon it will be the daughters. How can this country stand? Aren't there enough dead bodies? Aren't there enough guns? Why do we squeeze the very source life by the barrel of the gun? I have no answer to all these questions, it is tearing me — the suppressed sobs and anger. If I have an answer, if we even achieve a bit of a space, a small political victory, then this pain, loneliness, depression could be handled. Nothing, love, nothing — I am going crazy sometimes, sane sometimes, but always with a mask on my face of bright smile on painted lips! Only my eyes tell the muddled mind, sometimes deadened with inability.

You know how powerful it is to prove negative that women like me have not the courage to stay and fight — I want to prove that ordinary women like me have enormous courage and power. That there are in the world steel women.

a tribute by UTHR (J) on the 20th Anniversary of the passing of Dr. Rajani Thiranagama

Rajani’s Vision for Lanka

(Issued on 18th September, 2009)

"The very fact that Rajani who died young at 35, twenty years ago, is remembered today with enthusiasm both near and far signifies an immense void she left behind, one that remains unfilled to this day. She held no high office. What she leaves behind is an undying model of womanhood characterised by youthful energy and selfless idealism for an equitable social order that transcended social and ethnic barriers."

For the full report:

http://uthr.org/Rajani/Tribute_Reflections.htm


Wednesday, 9 September 2009

இலங்கையில் புதைகுழிகளும் விதவைகளும் (பகுதி 2)

- இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்

மல்லிகா (18.07.09) என்றபெண்ணின்  கூற்றின்படி' சுதந்திரபுரத்திலிருந்து 1500பேர் வெளிக்கிட்டோம். அப்போது  27பேர் ஷெல் அடியில் சிதறிப்போய் உடனடியாக  இறந்தார்கள். 50தமிழர் படுகாயமடைந்தார்கள். பெரிதாக மருந்து உபகரணங்கள் கிடைக்காததால் அவர்களிற் பலர் இறந்தார்கள். சுதந்திரபுரத்திலிருந்து ஒன்பது இடங்கள் இழுபட்டு இங்கு வந்திருக்கிறோம் (மனிக் முகாம்). இங்கு புலிகளாலோ ஆமியின் ஷெல் அடி வரும் என்றோ மரண பயம் கிடையாது. புலிகள் பெண்களைத் தங்கள் படையிற் சேர்ப்பதற்காக இடைவிடாத பயங்கர பிரச்சாரத்தைச்செய்தார்கள். நீங்கள் எங்களுடன் சேர்ந்து போராடாவிட்டால் இராணுவம் உங்களைக் கற்பழிப்பு செய்யும் என்று ஓயாமற் பயமுறுத்தியதால் எதிரியிடம் அகப்பட்டு மானபங்கப் படுவதை விட இறப்பதுமேல் என்று பல பெண்கள் போரில் இணைந்தார்கள். ஓவ்வொரு வீட்டிலும் தலைப்பிள்ளையைத் தங்களுக்குத தரச்சொல்லிக் கட்டளை போட்டார்கள். கொடுக்காவிட்டால் பலவந்தமாக இழுத்துக்கொண்டு போனார்கள்'

முகாமிலிருக்கும் பலரின் கூற்றுப்படி, புலிகளின் கொடுரத்தால் தங்களின் பெண்களைப் போரில் பலி கொடுக்கவிரும்பாத பெற்றோர் பெண்கள் பெரிய பிள்ளையானதும் யாரோ ஒருத்தனுக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தார்கள். அவர்கள் சிறிய வயதிலேயே கர்ப்;பவதியானார்கள். புலிகள் இந்தப் பெண்களை கர்ப்;பவதிகள் என்று நம்பாமலும், அப்படியிருந்தாலும் அவர்களின் கருவைக்கலைத்து விட்டுத் தங்களுடன் சேர்ப்பதற்கும் கர்ப்பம் அடைந்திருந்த சிறு வயதுபட பெண்களை மரத்தில் ஏறவிட்டுக் குதிக்கப் பண்ணினார்கள். இதனால் வந்த உயிரழிவுகள், ஊனங்கள் பல.

 அரச படை செய்வதாக் கூறும் பாலியல் வன்முறைக்கொடுமைகளைப் புலிகள் பிரச்சாரம் செய்து கொண்டேயிருக்கிறார்கள். தங்களின் எதிரிகளின் குடும்பப் பெண்கள்  என்று நினைத்தும், அத்துடன் தங்களுடன் போர் முனைக்கு வர மறுத்த  பல இளம் தமிழ்ப் பெண்களைப் புலிகள் பாலியல் கொடுமை செய்த விபரத்தைக் கொழும்பில் வைத்து ஒரு டாக்டரின் மனைவி  எனக்குச் சொன்னார்.   

மிகவும் வறுமைக்குள் மாட்டுப்பட்டுத்தவிக்கும் இடம் பெயர்ந்த தமிழ் மக்கள் இப்படி எத்தனையோ துயரக்கதைகளைப் பகிர்ந்து கொண்டார்கள்.இன்று ஒரு மாதத்துக்கு 400 குழந்தைகள் முகாம்களிற் பிறக்கின்றன. பெரும்பாலான பெண்களுக்குக் கணவர்கள் இல்லை அவர்களின் கணவருக்கு என்ன நடந்தது என்றே தெரியாது. மிகவும் வறிய வாழ்க்கை நிலை தொடர்டந்தால் இந்த மக்கள் பல தொற்று நோயால் இறக்கும் நிலை தவிர்க்க முடியாது.

 நெருக்கமான இடங்களில் நீண்ட காலம் வாழும்போது வரும் கலாச்சார பண்பாட்டுப் பிரச்சினைகள் ஏராளம் . தேவையில்லாமல் அல்லது தக்க காரணங்கள் இன்றி ஒரு பெரிய சனத் தொகையை இப்படி வைத்திருப்பது சட்டப்படி குற்றமாகும்.;.

 'எப்போது இவர்கள் அனைவரையும் மீள் குடியமர்த்துவீர்கள'; என்று ஜனாதிபதியின் சகோதரரும் இடம் பெயர்ந்த மக்களின் மீள்குடி நிர்வாகத்துக்கும் பொறுப்பானவருமான திரு பசில் இராஜபக்சாவைக் கேட்டபோது (14.07.09)' பாதுகாப்பு விடயங்கள் முற்றுப்' பெற்றதும் அவர்கள் மீள்குடியேற்றம் செய்யப்படுவார்கள்' என்றார்.

 'பாதுகாப்பு விடயங்கள் முடிந்ததும் எப்போது இந்த மக்கள் மீழ் குடியேற்றம் செய்யப்படுவார்கள'; என்று பாதுகாப்பு  உயர் செயலாளரான திரு கோத்தபாய இராஜபக்சபஷாவைக் கேட்டபோது (14.07.09) ' பெரும்பாலும் 180நாள்களுக்கிடையில் 80வீதமான மக்கள் மீள் குடியேற்றம் செய்யப் படுவார்கள்  என்று சொன்னார். வைகாசி மாதம் போர் முடிந்து இன்று 10கிழமைகள் முடிந்து விட்டன. கிட்டத்தட்ட 60.000மக்கள் இதுவரை மீழ் குடியேற்றம் செய்யப் பட்டிருக்கிறார்கள்.
 
அங்கு இருப்பவர்கள் பெரும்பாலும் விவசாயிகள் நெல் விளையும் பொன் பூமியான வன்னியின் மைந்தர்கள். இவர்களின் நிலங்கள் பயிர் காணவேண்டும் ஒவ்வொரு விவசாயிக்கும் 20.000பணம் , விதை நெல், விவசாய தளபாடங்கள், கூட்டு வேலை செய்ய உழவு மெஷின், அவர்களுக்கு உழைப்பு கையில் வரும்வரை அரிசி பருப்பு போன்ற அத்தியாவசியப் பொருட்கள் கொடுக்கப் படும் என்று திரு பசில் இராஜபக்ஸா சொன்னார்.;. 35 கிராமங்கள் மீள் குடியேற்றத்திற்குத் தயாராகவிருப்பதாக வவுனியாவின அரச அதிபர் திருமதி  சார்ள்ஸ் அவர்கள் சொன்னார்கள்.

 இடம் பெயர்ந்தோர் முகாம்களில் வாழ்பவர்களில் 40 வீதமானோர் இளவயதினராகும். பெரும்பாலான இளம்தாயமார் போசாக்கின்மையால் வாடுகிறார்கள். இவர்களுக்கு உதவ 17 நிலையங்களில் போசாக்கு உணவுகள் கொடுபடுவதாக அகில உலக உணவுப் பகிர்வாளர்கள் சொன்னார்கள் (18.07.09);. இவர்களின் பிளாஸ்டிக் முகாம் நீண்ட வாழ்க்கைக்கு உதவாது. இந்த இடங்களில் வாழ்பவர்கள் நெருக்கடிகளைச் சகிக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஆயிரக்கணக்கான மக்களை நெருக்கமான இடத்தில்' தற்காலிக'; முகாம் என்ற பார்வைக்குள் நீண்ட காலம் அடைத்து வைப்பது பல பிரச்சினைகளைக் கொண்டுவரும்.

இலங்கையில் இந்த முகாம்களில் வாழும் தமிழ் மக்களுக்கு உதவ நினைக்கும் புலன் பெயர்ந்த தமிழர் எத்தனையோ உதவிகளைச் செய்யலாம். அத்துடன் வயது குறைந்த போராளிகள் , அரச படையிடம் சரணடைந்தவர்கள் ஜந்து முகாம்களில் வைக்கப்பட்டுப் படிப்பு வசதிகள் செய்து கொடுக்கப் பட்டிருக்கின்றன. பெரும்பாலான மாணவர்கள் ஓ லெவல் ஏலெவல் படிப்பு படித்துக் கொண்டிருக்கும்போது புலிகளால் பிடிக்கப்பட்டு போர்முனையில் தள்ளப் பட்டவர்கள். இந்த மாணவச் செல்வங்களில் ஆயிரக்கணக்கானோர் இறந்து விட ஒரு சில நூறுபேர் மட்டும் தப்பி வந்து சரணடைந்திருக்கிறார்கள். இவர்களின் உயர் கல்விக்கு உதவினால் உங்களுக்குப் புண்ணியம் வரும்.

லண்டனில் தொடங்கப்பட்ட ' லிட்டில் எயிட்' என்ற ஸ்தாபனத்துடன் தொடர்பு கொண்டு இவர்களுக்கு உதவலாம். இம்மாத முடிவுக்குள் இடம் பெயர்ந்த மக்களுக்காக மட்டுமன்றி இலங்கையில் போரால் அவதிப்பட்ட பலருக்கும் உதவி செய்ய எங்கள் முயற்சியால் இலங்கையில் ஒரு ஸ்தாபனம் பதிவு செய்யப் படுகிறது. அந்த ஸ்தாபனத்தின் விபரங்கள் மிக விரைவில் தெரியப் படுத்தப் பட்டதும் அதன் மூலம் உங்கள் உதவிகளை எங்கள் மக்களுக்குக் செய்யலாம்

வெளி நாடுகளில் போராட்டங்களை நடத்தி அதன்  அடிப்டையில் அன்னியர் மூலம் ஈழம் எடுக்கலாம் என்ற போலிப்பிரசாரத்தை நம்பாமல் இன்று கஷ்டப்படும் மக்களுக்கு உதவுவது எங்கள் கடமையாகும். தங்களுக்கு இலாபம் வராத எந்த நாட்டு அரசியலிலும் மேற்குலகம் பெரிதாகத் தலையிடாது. அத்துடன் அவர்கள் இன்று எங்களுக்காகக் குரல் கொடுப்பதுபோல் பாசாங்கு பண்ணுவது தங்கள் நாட்டில் வாழும் தமிழரின் வாக்குகளைத் தக்க வைத்தக் கொள்ள மட்டும்தான் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளல் நல்லது. எங்களுக்காகக் குரல் கொடுக்கும் தமிழ்நாட்டுக்குப்போய் முதல்வரின் மகளான கனிமொழி அவர்களிடம் ' இலங்கையில் முகாம்களில் வாடும் இலங்கைத் தமிழரை ஒரு தரம் வந்து பாருங்கள், இந்தியத் தமிழரின் குரல் தமிழ் மக்களின் துயர் துடைக்க ஓங்கி ஒலிக்க வேண்டும்' என்று கேட்டபோது' எனக்கு அங்கு வந்து நிலைமையை நேரில்பார்க்க விருப்பம் ஆனால் மத்திய அரசு அதற்கு இன்னமும் அனுமதி தரவில்லை' என்றார். இலங்கைத் தமிழருக்கு அனுதாபப்படக்கூட' அனுமதி' வேண்டும் என்ற பரிதாபமான அரசியற் சூழ்நிலையிற்தான் நாங்கள் வாழ்கிறோம்.

புலம் பெயர்ந்த நாடுகளில் உள்ளவர்கள் சிலர் புலிகளின் ஊதுகுழல் வானொலி மூலம் 'இலங்கையில் வாழும் தமிழர்கள் போரைக் கொண்டு நடத்தவேண்டும் அதற்காக எந்த விதமான பண உதவியையும் புலம் பெயர்ந்த தமிழர்களுக்குத் தருவதற்குத் தயாராகவிருக்கிறோம்' என்று சொன்னதாக முகாம்களில் இருக்கும் தமிழர்கள் ஆத்திரப் பட்டார்கள். போர் நடந்த இடங்களில் புலிகளின் ஆயுதங்கள் என்று கண்டுபடிக்கப்பட்டவைகளில்; இதுவரை கண்டு பிடித்தது 20 விகிதம் மட்டுமே, தமிழ்ப்பகுதிகளில் புதைக்கப்பட்டிருப்பதாகச் சொல்லப்படும் மிகுதி ஆயதங்கள் இன்னும் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை என்று தகவல்கள் சொல்கின்றன. கோடிக்கணக்கான பணம் செலவழித்துப் புலிகள் கொள்வனவு செய்த நவீன ஆயதங்கள் இருந்தும் அவற்றைப் பாவித்துப் போர் செய்ய ஆட்கள் இல்லாதபடியால் புலிகளின் போர் தோல்வியானது. சனத்தொகையிலும், பொருளாதாரத்திலும், மனவலிமையிலும் மிகவும் ஒடுங்கிக் கிடக்கும் சமுதாயத்தை இன்னமும் வருந்தப் பண்ணுவது தர்மமல்ல. மறைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஆயதங்களை மறுபடியும் தூக்குவதற்கு மனிதக் கரங்கள் கிடையாது.  அங்கிருக்கும் பல கரங்கள் காயம் பட்டவை, ஊனமானவை. அத்துடன் இன்னுமொரு யுத்தம் வரக்கூடாது என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டிருப்பவர்கள்.

 இன்று எங்கள் தமிழ்ச்சமுகம் மிகவும் துயருற்ற நிலையில் இருக்கிறது. புலம் பெயர்ந்த நாடுகளிலிருந்து போர் முழக்கம் செய்வதால் இலங்கையில் இன்னும் பேரழிவுகளை ஏற்படுத்தி அதன் மூலம் பணம் சம்பாதிக்க பலர் துடிக்கிறார்கள். பணத்தைக் குவித்து பெரிய இரும்பு ஆயதங்களைக் குவிக்கலாம் . ஆனால் வீர உணர்வுடன் போராட வலிமையான கரங்கள் இல்லாவிட்டால் இந்த இரும்பு ஆயதங்கள் காலக் கிரமத்தில் துருப்பிடித்து பிடித்த அழிந்து விடும். புலிகள் இதுவரை சேர்த்த பணத்தில் 700 பில்லியன் தொகை வெளிநாட்டு வங்கிகளில் இருப்பதாகச்சொல்லப் படுகிறது. அதில் ஒரு சிறு பகுதியை இன்று இந்த முகாம்களில் துயர்படும் ஏழைகளுக்குக்கொடுத்து உதவலாம்.

 ஓரு சமுதாயத்தின் கண்கள் அந்நாட்டின் பெண்கள். இன்று இலங்கையின் தமிழ்ப் பெண்கள் கணிசமான தொகையில் கைம்பெண்களாகக் கஷ்டப்படுகிறார்கள். மிக மிக வசதி படைத்த வாழ்க்கையைப் புலம் பெயர் நாடுகளில் வாழ்ந்துகொண்டு வருடத்துக்கொருதரம் சினேகிதிகளுடன் சேர்ந்து கொண்டு தண்ணியடித்து விட்டுப் பெண்ணியம் பேசுவதால் முகாம்களிலுள்ள பெண்களின் வாழ்க்கையில் எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தி விடமுடியாது.

இந்த முகாம்களில் வாழும் பெண்களின் நிலையை மாற்றம் அதிகாரம் படைத்தவர்கள் இன்று ஆட்சியில் இருப்பவர்கள். அந்த நிர்வாகத்தைப் பராமரிப்பவர்களின் அரசியல் தத்துவம் எங்கள் பலரின் அரசியல் தத்துவங்களுக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருந்தாலும் அல்லற் படும் ஏழைகளுக்கு ஏதோ ஒரு நிவர்த்தி கிடைக்க அந்த அதிகாரத்துடன்தான் பேசவேண்டும்.

அப்படிப் பேச முனைவோரின் அந்தத் துணிவையும் ஆளுமையையும் வெற்று வார்த்தைகளால் கிண்டல் அடிப்பதால ஆக்க பூர்வமாக எதுவும் செய்ய முடியாது. இழப்பதற்கு ஒன்றுமேயற்ற தமிழருக்காக ஏதும் நன்மை செய்ய வருபவர்களைப் பழித்துக்கூற 'அவர்கள் அரசின் பணத்திற்குப் பல்லிழி;ப்பவர்கள்' என்று பேசுவது மிக மிக கீpழ்த்தரமான மனப்போங்காகும்.

வலிமையற்று இன்று முகாம்களில் வாடும் தமிழ் மக்களுக்குக் குரல் கொடுக்க ஒன்றுபடும் துணிவும், நேர்மையும் அதற்கு மேலால் தமிழினத்தில் பாசமுமுள்ள ஒரு சிலரை விலைக்குவாங்க எந்த அரசாலும் முடியாது. விலைமதிப்பற்ற மனித நேயத்திற்கு விலைபேச எந்த சக்திகளுக்கும் வலிமை கிடையாது.  அப்படியான சக்திகளுடன ;சேர்ந்து எங்கள் மக்களுக்கு உதவுவோம் இரண்டாம் உலக மகா யுத்தத்தில் ஜப்பானும் ஜேர்மனியும் மிகவும் பாரதூரமாகப்பாதிக்கப்பட்டது. அந்நாட்டின் தலைவர்கள் அழிக்கப்பட்டார்கள் அதற்காக ஜேர்மனியோ ஜப்பானோ உலக வரை படத்திலிருந்து அழிக்கப்படவில்லை. இன்று பொருளாதாரத்திலும் ஜனநாயகக்கோட்பாடுகளிலும் மற்றவர்களால் மதிக்கும் நாடுகளாகத் தலை நிமிர்ந்து நிற்கின்றன.

 1982ல் அகில உலகக் கல்விக் கணிப்பீட்டில தென்கிழக்காசியாவில் தலை நிமிர்ந்து நின்ற தமிழ்ச்சமுதாயத்தை மீண்டும் கட்டி எழுப்புவோம். வெட்ட வெட்டத் தழைக்கும் மரத்தைப்போல் எந்தக்கொடுமைக்கும் சளைக்காது மீண்டும் மீண்டும் உயர்ந்து நிற்கும் மனப்பான்மை கொண்டவன்  இலங்கைத் தமிழன். அந்தப் பாரம்பரிய சரித்திரத்தை மீள்; படைப்போம் எங்கள் மக்களை முகாம்களிலிருந்து வெளியே எடுத்து ஒரு புதிய சமுதாயததைப் படைப்போம் ஒன்று பட்டால் உண்டு வாழ்வு, அது இல்லையென்றால் அனைவருக்கும் தாழ்வு.

' சக்தி' பெண் அமைப்புக்கு உதவ நினைப்பவர்கள் உங்கள் உதவியை:
''Sakthi' Ac No:265-4000010-8,

934, Sithandi branch-

என்ற விபரத்துக்கு அனுப்பவும்;

Monday, 7 September 2009

இலங்கையில் புதைகுழிகளும் விதவைகளும் (பகுதி 1)

- ராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்

03.09.039 அன்று கிட்லரின் கொடுமையைத் தாங்காத மேற்கு நாடுகளில் ஒன்றான
பிரித்தானியா, ஜேர்மனியுடன் போர் தொடுக்கும் தங்கள் (இரண்டாம் உலக)  யுத்தப் பிரகடனத்தை அறிவித்தது. தற்போது இதையிட்டுப் பல கருத்தரங்குகள்
பிரித்தானிய வானொலிகளில் நடத்தப் படுகின்றன. இனியொரு உலக மகாபோர் வரக்
கூடாது என்று கருத்தரங்கில பங்கு பற்றும் பலரும் சொல்கிறார்கள். ஆனால்
இன்று அவர்களின் படைகள் ஈராக்கிலும் ஆப்கானஸ்தானிலும் கடும்போர்
செய்கின்றன.. ஆயிரக்கணக்கான அப்பாவி; மக்கள் மேற்கு நாடுகளின் அதி உயர்ந்த
ஆயுதங்களால் நாளாந்தம் அழிக்கப் படுகிறார்கள். இரண்டாவது உலக யுத்தத்தில்
ஒட்டுமொத்தமாக இறந்தவர்கள் 50 கோடி மக்கள் என்று சொல்லப் படுகிறது. இந்தத்
தொகையில் பெரும்பாலனவர்கள் யுத்தத்தில் ஒரு நாளும் ஈடுபடாத பொது
மக்களாகும்.


ஜேர்மன் மக்கள் அமெரிக்க, பிரித்தானிய, இரஷ்யப்படைகளால் படுமோசமாக அழிக்கப்பட்டார்கள். ஆயிரக்கணக்கான வருட
சரித்திரத்தை வைத்திருந்த பாரம்பரிய ஜேர்மனிய, ஜப்பானிய நகரங்கள்
இரவோடிவாக அழித்தொழிக்கப்பட்டன. ஜப்பானை வெற்றி கொள்ள ஹிரோஷிமா நகரில்
அணுகுண்டைப்போட்டு ஆயிரக்கணக்கான ஜப்பானியரை அமெரிக்கா அழித்தது.
இப்படியான சரித்திரம் இனியும் நடக்கக்கூடாது என்று சொல்லிக்கொணடே இன்று
மேற்கத்திய வல்லரசுகள் உலகில் பல பாகங்களிலும் ஏதோ ஒரு வழியில் யாரோ
ஒருத்தரின் நாட்டில்; ஒருபோரை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள். சமாதானம்
பற்றிய பேச்சுக்கள் கலந்துரையாடல்கள், விருந்துகளுடன் என்பதுடன் பல
இடங்களில் முடிவு பெறுகின்றன. சமாதானம் பேசும் நாடுகள் தாங்கள்
ஆயுதம்விற்கும் நாடுகளுக்கு தாங்கள் உற்பத்தி செய்யம் பயங்கர ஆயுதங்களால்
எத்தனை உயிர்கள் அழிவது என்ற கவலை கடையாது.

போர்கள் தொடர்ந்து
கொண்டே இருக்கின்றன. அடக்குப்பட்ட மக்கள் ஆயதங்களைத் தூக்கிக் கொண்டே
இருப்பார்கள் அந்த விடுதலைப் போராட்டஙகள் வழி தவறிப் போனால் இலங்கையிற்
தமிழினம் அழிவதுபோல் பல இடங்களிலும் தொடர்ந்து அழிவுகள் நடக்கும்.

ஓரு
குறிப்பிட்ட காலத்தில் இலங்கைத் தமிழரின் வாழ்க்கையில் நடந்த அரசியல , பொருளாதார மாற்றங்கள் தற்போதைய சரித்திரத்தில் எந்த இன மக்களுக்கும்
நடந்தது கிடையாது. அறிவு பூர்வமற்று உணர்ச்சி பூர்வமான போர்த்
தந்திரங்களால் இன்று இலங்கை போன்ற பல நாடுகளில் புதை குழிகளும் விதவைகளும்
மிகப் பெரிய அளவில் பெருகிக் கொண்nருக்கிறார்கள்.

இலங்கையின்
தமிழர் விடுதலைப் போர்(??) முப்பது வருடங்களாக  நடந்து, இவ்வருடம் வைகாசி
மாதம் 18ம் திகதி முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டதாகச் சொல்லப் படுகிறது.
இந்த முடிவுக்குப் பரிசாகப் பலியான இலங்கையின் உயிர்கள் பற்றி இன்று பல
விவாதங்கள் புலம் பெயர்ந்த நாடுகளில் நடக்கின்றன. இவ்விவாதங்கள் பலதும், தமிழ்ப் பகுதிகளில் இன்னொரு யுத்தத்தை எப்படித் தொடங்கலாம் என்பதற்கு
அடிகோல் போடும் தர்க்க வாதங்களாக இருப்பாதாகவும் படுகிறது. இவை, இலங்கையில் அப்பாவி மக்களைப் பலிகொடுத்து ஆதாயம் தேடும் சூத்திரங்களில்
ஒன்றாகத்தான் கணிக்கப் படவேண்டும். ஏனென்றால் இதுவரையும் , தமிழர்
போராட்டத்தைச் சொல்லிக்கொண்டு பணம் படைத்தவர்களின் நிலை சட்டென்ற ஒரு
திருப்பத்தைக் கண்டதால் அவர்கள் மத்தியில் பல குழப்பங்களும் இலங்கையில்
தமிழர்களை ஊக்குவித்து எப்படி ஒரு போராட்டத்தைத் தொடங்கலாம் என்ற
யுக்திகளும் பல மட்டங்களிலும் முன்னெடுக்கப் படுகின்றன என்றுதான் சொல்ல
வேண்டும்.

இதுவரை இலங்கையில் நடந்து முடிந்த போரில் இறந்தவர்களின் (தமிழர்களின்) தொகையென்ன? மனித உரிமை மீறல்களின் அடிப்படையில் அழிந்தவர்
தொகையென்ன? புலிகளால் அழிக்கப்பட்டவர்களின் தொகையென்ன? அரசபடைகளால்
அழிக்கப்பட்டஅப்பாவி மக்களின் தொகையென்ன? போரில் இறந்த இலங்கை
இராணுவத்தினரின் தொகையென்ன? என்றெல்லாம் விவாதிக்கப் படுகிறது.

ஆனால்
பலரிடமிருந்து இப்போரால் இடம் பெயர்க்கப் பட்ட தமிழ் மக்களை எப்படி
அவர்களின் சொந்த இடங்களுக்குத் திருப்பிக் குடியேற்றுவது, அவர்களின்
பொருளாதாரத்தை முன்னேற்றுவது? ஓரு சீரான தமிழ்சசமுதாயம் உருவாக நாங்கள்
எப்படி உதவலாம்?  என்னவென்று ஒரு போரற்ற சூழ்நிலையை உண்டாக்குவது என்ற
கேள்விகள் வருவது குறைவாகத்தான் இருக்கிறது.

 இலங்மையில் நடந்து
முடிந்த போர் பற்றிப் பல கேள்விகளைப் பலர் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
பல கோணங்களிலிருந்தும் பல பதில்கள் எழுதப்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்றன. இலங்கை
அரசைக் கூண்டில் நிறுத்தவிரும்பும் புலி ஆதரவாளர்களும் அகில உலக மனித
உரிமைவாதிகளும பல தரப்பட்ட விபரங்களைத் திரட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.


ஆனால்
உண்மையான துயருடன் போராடும் கணவனையிழந்த தாய்மார்கள்தாய், தகப்பனையிழந்த
குழந்தைகள், சகோதர சகோதரங்களையிழந்தவர்கள் என்று பல்லாயிரக்கணக்கானோர்
தமிழ் சிங்களப்பகுதிகளில் தங்கள் துயர்களை யாரிடம் சொல்லியழுவது என்ற
தெரியாமல் தவிக்கிறார்கள். இதுவரை நடந்த யுத்தத்தில் கிட்டத்தட்ட 200.000 மேற்பட்ட தமிழ், சிங்கள, முஸ்லிம் உயர்கள்; இறந்திருக்கலாம் என்று
கணிக்கப் படுகிறது. இவர்கள் அப்பாவி தமிழ் சிங்கள முஸ்லிம் மக்கள்
மட்டுமல்லாது விடுதலைப் போருக்காகத் தங்களை அர்ப்பணித்த தமிழ், முஸ்லிம்
இளைஞர்கள்;அரசபடையிற் சேர்ந்த இராணுவத்தினர் என்று பல தரப்பட்டவர்களும்
அடங்குவர்.


போரின் காரணமாக நாட்டை விட்டுப்போனவர்கள் தொகை, ஒரு
கோடியைத் தாண்டும். போரில் ஊனமானோரின் தொகை யாருக்கும் தெரியாது.
அன்னியரிடமிருந்து சுதந்திரம் பெற்றும் ஒரு பெரிய சமுக முன்னேற்றததையும்
இலங்கை காணவில்லை. இலங்கை ஒரு சிதிலமான நாடாகவிருக்கிறது. 1971ம்ஆண்டு
ஜேவிபி இளைஞர்களின் படுகொலையுடன் (கிட்டத்தட்ட 30.000- 40.000 வரை என்று
கணக்கெடுக்கப்பட்டது), இலங்கையில் காணாமற்போனவர்கள், அரசபடையால்
இறந்தவர்கள் என்று எத்தனையோபேரை  இன்றும் அவர்களின் குடும்பம்
தேடிக்கொண்டிருக்கிறது. தேர்தல்கள் வருகின்றன, அரசுகள் மாறுகின்றன, பிரச்சினைகள் தொடர்கின்றன. அநியாயங்கள் தொடர்கின்றன.

 1985ல்; வடக்கிலும் முக்கியமாகக்; கிழக்கில் பல இளைஞர்கள் அரசின் அதிரடிப்படையால்
உயிரோடு புதைக்கப்பட்டார்கள் பறவைகள், காட்டு மிருகங்களாகப் பட்டப்
பகல்களில், தெருக்களில் சுட்டுவீழ்த்தப்பட்டார்கள்.

 1985 சித்திரைமாதம் அக்கரைப்பற்றைச்சேர்ந்த வயல் வெளிகளில் ஒரு காலை நேரத்தில் 125 இளம் பெண்கள் விதவையாக்கப் பட்டார்கள . அதே கால கட்டத்தில்
கொக்கட்டிச்சோலைக் கிராமத்தில் அதிரப்படையால் கொலை செய்யப்பட்ட தாய்
தகப்பனைப் புதைக்க யாருமில்லாததால் ஆறுவயதுக் குழந்தைகள் புதை குழி
வெட்டிய கதைகளும் உண்டு.


 இனப் படுகொலை செய்யும் எதிரிக்குப் பயந்த தமிழினம் தங்கள் தலைவர்களுக்கு நடுங்கிய காலம் 1986ல் பிறந்தது.

1986ல்
விடுதலைக்குப் போராடவென்று முன்வந்த தமிழர்களின் இயக்கங்களைச்
சேர்ந்தவர்கள்; பலர் தங்களுக்குள் தாங்களே அழிந்தார்கள். வலிமை பெற்ற
கூட்டம் வலிமையற்ற கூட்டத்தை வேட்டையாடித் தீர்த்தன. யாழ்ப்பாணம் ஆரிய
குளம் சந்தியில் தமிழனைத் தமிழன் மடையர்களைப் போட்டு உயிருடன எரித்து தனது
மிருகக் குணத்தை வெளிப் படுத்தினார்கள். பொது மக்கள் வாய் திறக்க
வழியற்றுப் புதினம்  பார்த்தார்கள்  1987ல் இந்தியப் படை இலங்கைத்
தமிழர்களுக்கு ஆயுதபாந்தவர்களாக வந்தவர்கள் தங்கள அநியாயக்; கைவரிசையைத்
தாரளமாகக் காட்டினார்கள்.

 இந்தியாவின் தலையீட்டாலும் வெளிநாட்டார்
முயற்சியாலும் முன் வைக்கப்பட்ட பல தீர்வுகளைத் தூக்கியெறிந்த
முட்டாள்த்தனத்தால் இன்று தமிழனம் படுகேவலமான அரசியல் நிலைக்குத் தள்ளப்
பட்டிருக்கிறது.

 தொடர்ந்து நடக்கும் கொடுமையால் இன்று இலங்கையில்
ஆயரக்கணக்கான விதவைகள் தங்கள் வாழ்வுக்கு வழி தெரியாது திண்டாடுகிறார்கள்.
கிழக்கில் மட்டும் கிட்டத் தட்ட 40.000 விதவைகள் தவிக்கிறார்கள்.
அண்மையில் ( சித்திரை 2009) நான் சந்தித்த பழைய பெண்போராளிகள் (கிழக்கிலிருந்து வந்தவர்கள) 3000மேற்பட்டவர்களைச் சமுகம் தங்களிடமிருந்து
பிரித்து வைத்திருக்கிறது என்று துயர் பட்டார்கள். இந்தப் பெண்கள் எந்தத்
தமிழ்ச்; சமுகத்தின் விடுதலைக்குப் போராடினார்களோ அந்தத் தமிழ்ச்
சமுகத்தால் ஒதுக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள். ஆண்களுடன் திரிந்தவர்கள் என்ற
வசையுடன வாடுகிறார்கள். எதிர்காலத்தில் தங்கள் காலில் நின்று பிழைக்க ' சக்தி' என்ற அமைப்பை உண்டாக்கி அதற்கு உதவி தேடுகிறார்கள்.

2006ம்
ஆண்டு தொடக்கம் கிழக்கிற்  தொடங்கி; புதுமாத்தளன் வரைக்கும் தொடர்ந்த
போரில் ஆயிரக்கணக்கான விதவைகள், ஆயிரக்கணக்கதன புதை குழிகள் நாட்டை
நிறைத்து வைத்திருக்கின்றன. விதை நெல்போட்டு அறுவடை செய்யும் நிலங்கள்
புதை குழிகளாக்கப் பட்டிருக்கின்றன. வாழவேண்டிய இளம் உயிர்களை மாள வைத்து
மாவீரர்களாக்கொண்டாடும் கலாச்சாரத்தில் மக்கள் மூளைச்சலவை செய்யப்
பட்டிருக்கிறார்கள்.

 இன்று வன்னியில் தங்களின்
வாழ்விடங்களிலிருந்து இடம் பெயர்க்கப்பட்ட(பிரிக்கப்பட்ட) துயருடன்; கிட்டத்தட்ட 215.000 தமிழ் மக்கள் தவிக்கிறார்கள். இடம் பெயர்ந்த 285.000 மக்களில் யாழ், மட்டக்களப்பு மன்னார்ப் பகுதிகளுக்கு 60.000 தமிழ் மக்கள்
இதுவரையும் மீழ் குடியேற்றம் செய்யப்பட்டுவிட்டதாக அரசு சொல்கிறது.
மிகுதியான மக்களிற் கணிசமானவர்களை இம்மாதத்துக்குள் அவர்களின் சொந்த
இடங்களுக்கு மீழ்குடியேற்றம் செயவதாக அரசு அறிவித்திருக்கிறது.

 இடம்
பெயாந்திருக்கும் மக்களில் பெரும்பாலோர் விவசாயிகள். தங்களின் ஒரு சிறு
நிலப்பரப்பில் தங்களால் முடிந்த பயிர் வகைகளைப்பயிரிட்டுத் தங்கள் வாழ்வை
நடத்திக்கொண்டிருந்தவர்கள் இன்று மூன்று நேர உணவுக்கும் யாரோ ஒருத்தரின் (அகில உலக உணவு ஸ்தாபனம்) தயவை எதிர்பார்க்க நிர்ப்பந்திக்கப்
பட்டிருக்கிறார்கள்.

இன்று வன்னியில் வாடும் மக்களில் பெரும்பாலோர்
பலவிதமான போசாக்கின்மையால் அவதிப்படுகிறார்கள். கடந்த 2006ம் ஆண்டு
தொடக்கம் வைகாசி மாதம் 18ம் திகதியன்று போர் முடிவுறும் வரையும், மன்னார்
தொடக்கம் புதுமாத்தளன் வரைக்குமாக 20 தடவைகள் புலிகளால் 'இடம்பெயர்க்கப்பட்டவர்கள்' இம்மக்களில் பெரும்பான்மையானவர்கள் பெண்களும்
குழந்தைகளுமாவர்.

.உள்நாட்டுப்போர் நடக்கும் பல இடங்களிலும் சிறு
குழந்தைககும் பெண்களும்; சொல்லவொண்ணாத துன்பங்களை அனுபவிக்கிறார்கள்.
பாலஸ்தீனமாகட்டும், காஷ்மிராகவிருக்கட்டும், ஈராக்காகவிருக்கட்டும்
ஆப்கானிஸ்தானாகவிருக்கட்டும், சூடானாகத்தானிருக்கட்டும் அவ்விடமெல்லாம்
விடுதலைப்போராளிகளுக்கும் அவர்களை ஒடுக்க நினைக்கும் அரசபடைக்கும் இடையில்
அகப்பட்டுத் தவிப்பவர்கள் பெரும்பாலும் பெண்களும குழந்தைகளும்தான்.
இலங்கையிலும் இதுதான் நடக்கிறது. ஜேவிபி காலத்தில் சிங்களத் தாய்மார் பட்ட
கொடுமையை விட எத்தனையோ மடங்கு துயரை இன்று தமிழ்த்தாய்கள் முகம்
கொடுக்கிறார்கள்.

 மைல் கணக்காக நீண்டு தெரியும் வன்னி அகதி
முகாம்களில் சோகம் தாங்கிய துயருடன் தாய்மார் தங்கள் நாளைய நிலையை
யோசிக்கிறார்கள். ஓரு எதிரிக்கும் இந்த வாழ்நிலை வரக் கூடாது என்று அங்கு
போவோர் நினைத்தாலும் ' இந்த நிலை கொடுமையானது, ஆனால் இந்த இடத்தில்
எத்தனையோ வசதிகள் இல்லாவிட்டாலும்  எங்கள் உயிர்கள் பத்திரமாகவிருக்கிறது, புலிகள் வந்து எங்கள் குழந்தைகளையோ கணவரையோ பிடித்துக்கொண்டு போக
மாட்டார்கள்' என்று அவர்கள் சொல்லும்போது புலிகள் அவர்களை நடத்திய
வி;தத்தை அவர்கள் பல வார்த்தைகளால விபரிக்கத் தேவையில்லை என்பது
தெளிவாகிறது. அகதி முகாம்களில் பெரும்பாலானோர் சோகத்துடன் நேரம்
கடத்துகிறார்கள். முகாம்களின் நிலமை
மிகவும் அதிருப்தியாகவிருந்தாலும்
எங்களின் உயிர் பாதுகாப்பாகவிருக்கிறது என்று ஆண்களும் பெண்களும்
குழந்தைகளும்; அடிக்கடி சொன்னார்கள்.

 ( இக்கட்டுரை முகாம்களில
கண்ட மக்களின் வார்த்தைகளை, பெரும்பாலும், பெண்களின் கதைகளுக்கு முன்னிடம்
கொடுத்து எழுதப்பட்டதாகும் .ஜக்கிய நாடுகள் சபையைச்சேர்ந்த 6 பிரதிதிநிதிகளை 27.07.09ல் கொழும்பில் சந்தித்தபோது அவர்கள்  இடம்
பெயர்ந்த தமிழ் மக்களுக்கு அவர்கள் செய்யும் பணிகள் பற்றிச் சொன்ன
விபரங்கள் இன்னொரு கட்டுரையில் எழுதப்படும்).


புலிகளிடமிருந்த
அரச படையை நோக்கி பாதுகாப்புக்காக ஓடிவரும் போது பல திசைகளுக்கும் பலர்
ஓடியதால பெரும்பாலானோரின் குடும்பங்கள் பல முகாம்களில்
சிதறிப்போய்கிக்டக்கிறார்கள். வுவனியா அரச அதிபர் திருமதி சார்ள்ஸ்
அவர்கள் இந்தக் குடும்பங்களை ஒன்று சேர்க்கும் பணியில் இடைவிடாது
பாடுபடுகிறார். பெரும்பாலான பெண்கள் கணவரையும் அவர்களின், இளம் மகள்மார், மகன்களையும் இழந்தவர்கள்;.

;அந்தப் பெண்களில் சிலர்  சொன்ன சில கதைகள் இவை:

'எங்களை
மிருகக்கூட்டங்களாகப் புலிகள் இடத்துக்கு இடம் தங்கள் பாதுகாப்புக்காக
இழுத்துக்கொண்டு திரிந்தார்கள். சிலவேளைகளில் இரண்டு நாளைக்கு ஒருதரம்
இடம்டமாறவேண்டியிருந்தது. அடுத்த நாளைக்குத் தேவையாக எடுத்தக்கொண்டு
போகுமளவுக்கு கையிருப்பில் சாப்பாடும் இருக்காது;. அகில உலக ஸ்தாபனங்கள்
எங்களுக்குக கொடுக்கச் சொல்லியனுப்பிய உணவுகளைப் புலிகள் எங்களுக்கு
அநியாய விலையில் விற்றார்கள். அரச படை நெருங்கி வரும்போது புலிகளும்
மக்களும் ஓடவேண்டிவந்தபோது உணவுப் பட்டறைகளை எரித்துவிட்டுப் போனார்கள், அவற்றில் கொஞ்சத்தை எடுக்கும்போது புலிகள் பொதுமக்களுக்கு பச்சை மட்டையால்
அடிபோட்டார்கள'';.

''பன்னிரண்டு பதின்மூன்று வயது வந்த
பெண்களையும் ஆண்களையும் போர்முனைக்கு இழுத்துக்கொண்டு போனார்கள்.
அவர்களுடன் வாதாட முனைந்த சில தாய்தகப்பன் பயங்கரமாகத் தாக்கப்பட்டார்கள், சில பெற்றோர் புலிகளாற் கொல்லப் பட்டார்கள, இந்தக்கொடுமைக்குப் பயந்த தாய்
தகப்பன் தங்கள் குழந்தைகளைத் தங்கள் குடிசைகளுக்குள் ஒரு குழி தோண்டி
அதில் மறைத்து வைத்தார்கள.; ஒன்றிரண்டு அடி ஆழத்தில், ஒரு ஆள்
குந்தியிருக்கும் அளவில் வெட்டுப்பட்ட இந்தக் குழிக்குள் பல இளம்
சிறார்கள் அடைத்து வைக்கப் பட்டார்கள் புலிகளின் ரோந்து நடக்கும்போது, பெற்றோர் அல்லது பாட்டன் பாட்டிமார் இந்தக் குழிகளுக்கு மேலால் ஒரு பாயைப்
போட்டுப் படுத்துக் கொள்வார்.

 சில வேளைகளில் புலிகளின் கெடுபிடி
அதிகமாகவிருக்கும்போது பல இளம் உயிர்கள், அவர்கள் மறைந்திருக்கும்
குழியிலிருந்து வெளியே வர வழியின்றி கல்லறைக் காவியங்களாகி விட்டார்கள்.
பெரும்பாலான நேரங்களில் அவர்களை வெளியே கொண்டுவந்து புதைக்கக்கூட
முடியாது. ஓரு காலத்தில் எங்கள் தார்மீக உணர்வுடன் ஆரம்பிக்கப்பட்ட எங்கள்
விடுதலைப் போராட்டம் எங்கள் குழந்தைகளை எங்கள் குடிசைகளுக்குள் கருமாதி
செய்யப் பண்ணிய கொடுமையை வார்த்தைகளால் விபரிக்க முடியாது. இறந்த
குழந்தைகளுக்காக அழ முடியவில்லை. அவர்களை எங்கள் கலாச்சாரச் சடங்குகளுடன்
புதை;கவோ எரிக்கவோ முடியவில்லை''
 
' புலிகள் நெருக்கமாக இருக்கும் மக்களுக்குள் மறைந்து நின்று கொண்டு இராணுவத்துக்குச்

ஷெல்
அடிப்பார்கள். பெரும்பாலான புலிகள் வயது குறைந்த சிறுவர்கள். வயது
வித்தியாசம் பார்க்காமல் அவர்களின் கால்களில் வீழுந்து ஷெல்
அடிக்கவேண்டாம் என்று கெஞ்சுவோம். ஏவ்வளவுக்கு தொகை இறப்பு வருகுதோ அந்த
அளவுக்கு உலகுக்கு எங்கள் நிலமை தெரியும். அப்போதுதான் எங்களுக்கு ஈழம்
கிடைக்கும் என்பார்கள். அவர்களின் புத்தியின்மை அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.'

 'புலிகளி;டமிருந்து
தப்பி ஓடும்போது இராணுவத்தின் ஷெல் வந்து ஓடியவர்களில் விழுந்தபோது
நூற்றுக்கணக்கானோர் இறந்தார்கள். எங்கும் பிணங்களாகத்தான் கிடந்தன.
எடுத்துப் புதைக்க முடியாமல் மக்கள்; ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஓரு இரண்டு
வயது மதிக்கத்தக்க குழந்தை ஷெல் அடிபட்டுக்கடந்த தாய் தகப்பனின் இரத்தத்தை
அள்ளித் தன் முகத்தில் பூசி விளையாடிக்கொண்டிருந்தது. அந்தக்குழந்தையைத்
தூக்கிக்கொண்டு ஓட முடியாமல் எனது மனம் விறைத்துக் கிடந்திருந்தது என்பதை
இப்போது நினைக்கும்போது என்னில் எனக்கு அருவருப்பாகவிருக்கிறது'

' எனக்கு முன்னால் ஓடியவர்களில் அப்பாவும் ஒருத்தர், அவரின் உடமபு
சிதறிவிட்டது. ஆம்மாவின் தலையில் பெரிய காயம் நான அவர்களைத் திரும்பிப்
பார்த்தேன் 'எங்களைப்பார்க்காமல ;ஓடித்தப்பு என்றார்கள். நான் எனது
பெற்றோருக்கு ஒரே ஒரு மகள். அவர்களைப் பாதுகாக்க முடியவில்லை. எங்களை
இந்தக ;கொடுமைகளுக்கு ஆளாக்கிய புலிகளும் அவர்களுக்குப் பணம் கொடுத்து
இந்தப் போரை நடத்துபவர்களும் ஒரு காலமும் நன்றாக வாழமாட்டார்கள்.
தூரத்திலிருந்து கொண்டு சுகமான வாழ்க்கை வாழ்ந்து கொண்டு ஒரு கற்பனை
நாட்டைக் கட்டி எழுப்ப நினைக்கும் புலம் பெயர்ந்த தமிழனை நேரில் கண்டால
செருப்பால் அடிப்பேன' இதைக்கேட்டுக்கொண்டிருந்த முதியவர் ' அவர்கள் நேரில்
வந்தால் அவர்களை உரித்து விடுவேன் . புலிகளுக்கு வால் பிடித்துப் பணம்
சேர்ப்பதை விடத் தங்;கள் பெண்களை விற்றுப் பிழைக்கலாம். அரசன்
அன்றறுப்பான் தெய்வம் நின்றறுக்கும், ஏழேழு தலை முறைக்கும் புலிக்குப்
பணம் கொடுத்தவர்கள் தங்கள் கர்மத்தை அனுபவிப்பார்கள்' என்று குமுறினார்

(தொடரும்)